TAŞRA BASKISI

Beşiktaş: 1  CSKA Sofya: 0

Şahsen hem 2006 hem de 2008 şampiyonluklarının Galatasaray'ın başına gelen en kötü şeyler olduğunu düşünüyorum. Her iki şampiyonluk da eksiklerin görülmesini engellediği gibi pek çok gereksiz insanın kulüp içinde yükselmesini sağladı.

2008 yılında Galatasaray şampiyon olurken en öne çıkartılan yönü neredeyse tamamı Türk oyunculardan oluşan bir kadroyla sahada olmasıydı. Ama neredeyse tamamı kullanılan kimse yabancı kontenjanının nasıl bu kadar kötü kullanılabildiğini sormadı. Bir hafta önce yürüyecek hali olmayan futbolcuların Feldkamp istifasını verdikten sonra bırakın doksan dakikayı imkan verseler 180 dakika maç yapabilecek kondisyona ulaşaması şampiyonluğa inanç oldu. Son altı haftaya girilirken takımın başına teknik direktör getirememek bir anda kendi evlatlarına güvenmek olurken, o güvendikleri insanı nedense bir sonraki sezon için düşünmediler. Futbolcuya dayalı düzenin getireceği bir şampiyonluk için takımın tarihini hiçe sayanlar şimdi aynı düzen tarafından aşağı çekiliyor.

Adnan Polat Galatasaray'da 2006 yılında gölge başkan olarak göreve geldiğinden bugüne kadar olanları kimse unutmadı. Kulübün marka değeri ne Gs Store ürün yelpazesiyle ne de bu ürünlerin fiyatı ile artıyor. Ali Sami Yen'de Şampiyonlar Ligi müziğini duymayalı 4 sene geçmişken kimse bana projelerimizle beraber büyüyoruz masalını anlatmasın. Eric Gerets'e yapılanlar, Skibbe'nin yardımcılarının kovulması, Ümit Davala'nın işine son verildiğini televizyondan öğrenmesi, takımın ruhsuzlukta çığır açtığı Kocaeli maçı sonrası belki de o durumda en az suçlu olan Skibbe'nin kovulması ve taraftarın önüne atılan son yem olan Bülent Korkmaz'ın yaşadıkları. Bunlar sadece teknik direktörlerin başına gelenler. Oyuncuların durumu burda tek tek yazmaya başlasam büyük ihtimalle 3-4 tane post atmam gerekicek.

Kulüp yönetiminin Hasnun Galip'ten Florya'ya taşınmasına izin verenler bu gelinen noktanın en önemli sorumlusu. Ben artık sahada oyuna küsen, kendi istekleri olmayınca yüzü asılan futbolcu görmek istemiyorum. Teknik direktörü hakkında onun da son şansı yüzsüzlüğüne girecek futbolcu istemiyorum. Unutmasınlar formanın önündeki arma arkasında yazan isimden her zaman daha değerlidir.

Maç için fazla söylenecek söz yok. Eldeki malzemeden güzel futbol izlememiz zaten olanaksız. Üstüne bir de umursamazlık eklenince altı resmi maçta sadece bir galibiyet gayet normal duruyor. Asıl işin acı tarafı savunma yönüyle öne çıkan en az 6 oyuncu ile sahaya çıkan Galatasaray'ın her maç gol yemesi. Rijkaard futboldan anlamıyor noktasına kadar eleştirebilen insanların bir kaç tanesi hariç sahadaki Türk futbolculara ne diyeceklerini de merak etmiyor değilim.

Trabzonspor: 1  Liverpool: 2

Maçın teknik taktik analizi yapılır elbet. Fenerbahçe'nin 90 dakikanın sonlarına doğru yorgun düşmesi, uzatmaların sıkıntılı geçeceğini gösteriyordu zaten. Fakat ilk başta bir şeyler söylemem gerekiyor PAOK taraftarıyla alakalı.

Maç başlamadan önce stada doğru giderken birden trafik kilitlendi. Hani trafik sıkışmadı. Bildiğiniz kilitlendi. Sonra Kadıköy'ün elektriği kesildi. Anlam veremedik çünkü Anadolu Yakasında oturan biri olarak, ilk defa gördüğüm bir manzaraydı, Kadıköy'de elektriğin kesilmesi. Boğa heykelinin oradan aracımızla stada doğru gitmeye çalışırken, polisler "aşağıda yol kapatıldı, başka bir yoldan gidin" dediler. Stada doğru giderken, salı pazarının kurulduğu yerde cam kırıkları vardı. Polisler yolu kesmiş, insanları kaldırımdan dahi yürütmüyordu. Bir polisle konuştuk, "Yunanlılar taşkınlık yaptılar, az önce savaş alanı gibiydi burası" dedi. Arabalara saldırmışlar, bira şişelerini geçen insanlara atmışlar. Daha sonra maraton tribününe doğru giderken (salı pazarından oraya kadar her yerde polisler vardı bu arada) PAOK taraftarlarının stada girmeye çalıştıklarını, polisle kavga ettiklerini gördüm. Daha sonra biz yerimize çıktık, Yunan seyircilerde yerlerini almaya başladılar. Hemen hemen hepsinin elinde cam bira şişeleri vardı. Nasıl soktuklarına anlam vermeye çalışırken ilk giren grup, barikatları sallamaya, vurmaya başladılar. Çok geçmeden işaret fişeği yolladılar üzerimize. Herkes polislere "bunlar bunu nasıl soktu stada" derken, polisler "karışmayın siz, maçınızı izleyin" tarzı cümleler kuruyordu. Çok geçmeden alt kattan bir yaralı haberi geldi. Bir kızın suratında cam şişe patlamış. Biz polis müdahale eder derken, polisler açık tribün önüne yani Fenerbahçe'lilerin olduğu yere doğru yığıldılar. Bütün bunlar olurken maç başladı. Fenerbahçe tribünlerine cinsel organlarını gösterenleri mi ararsınız, el kol hareketi yapan mı ararsınız hepsi vardı. Tabi maç başlayınca seyircilerin ve PAOK'luların dikkati oraya doğru döndü. Yanlış hatırlamıyorsam, 27. yada 30. dakikalar arası PAOK taraftarı pkk bayrağı açtılar. Önce Fenerbahçe tribünlerinden küfürler yükseldi, ardından polisin bir şeyler yapması, o bayrağın indirilmesi istendi, polisler ise sadece izledi. Polisin bu tepkisizliğine dayanamayan bir grup taraftar PAOK tribününe doğru yürümeye başladı. Ne o bayrağın açılmasına, nede işaret fişeğine bir tepki göstermeyen polis, üzerine doğru gelen taraftarlara direk joplarla girdi. Önümde 70 yaşlarında bir amca vardı. Söylediği söz ise bütün gecenin özetiydi. Amca aynen şunları söyledi; "Bu yaşıma gelene kadar çok şey gördüm. Fakat pkk bayrağı açanları Türk polisinin koruduğunu ilk defa görüyorum."

Şimdi gelelim Fenerbahçe'ye. Öncelikle Baroni geçen seneye göre daha fazla sırıtmaya başladı kanat adamlarının da hızlı olmasıyla. Hatta Fenerbahçe taraftarının sevgilisi Alex bile sırıtıyor takımda. Tabi ki bu listeye Dos Santos'u da eklemek gerek. Uzun zamandır izlediğim en yavaş bek oyuncularından birisiydi bu gece. Geri geldiğinde atağa çıkamadı, atağa çıktığında geri gelemedi. Gökhan Gönül, Stoch, Niang, Mehmet Topuz ve Volkan için pek söylenecek bir şey yok. Sadece Mehmet Topuz bazı pozisyonlarda yanlış pas tercihleri yaptı, yada pas atmakta gecikti.

Sanırım Dia sakat olduğundan dolayı Aykut Kocaman Baroni ile başlıyor. Yoksa Mehmet Topuz - Emre Belözoğlu ikilisinin çok daha verimli olacağını oda düşünüyordur. Fakat bundan sonra Aykut hocanın kredisi kalmadı. Aziz Yıldırım'ın kredisi kaldı mı o tartışılır. Bugün çoğu taraftar "Yönetim istifa" diye bağırma konusunda bir hayli istekliydi.

Herhalde Fenerbahçe taraftarını bu maçtan önce en çok üzen gelişme Emre'nin sakatlığı olmuştur. Çünkü Emre olmadığında Fenerbahçe orta sahada çok yavan kalıyor. Çok çalışan ama bal yapamayan arılar gibiler. Emre'nin oyunu kanatlara açması Fenerbahçe'yi çok rahatlatıyordu. Selçuk ve Christian ise garantici oyuncular olduğundan risk almayıp (ki aldıklarında topu hep kaybettiler), savunmayı ve ileri hücum hattını rahatlatamadılar. Gerçi Emre olmasa da Stoch bu işi yapabilirdi, ama ne yazık ki Stoch'ta olmayınca Selçuk-Christian ikilisi ceza sahasından 40 metre geriye gelen Alex'e vermek zorunda kaldılar her topu. Kaleden bu kadar uzakta kalan Alex ise etkili olamadı tabi ki. Sadece Mehmet Topuz ve Gökhan Gönül işbirliği ile başlayan ataklar tehlikeli oldu ilk yarıda. Fenerbahçe'nin orta sahasının bu kadar düşeceğini tahmin ediyordum fakat Caner'i ilk 11 de görmeyi hiç beklemiyordum şahsen. Özer Hurmacı yedek soyunurken, Aykut Kocaman Caner ile başladı maça. Bütün maç boyunca yaptığı tek hata buydu Aykut'un. Bilica'nın yerine oynayan İlhan ise açıkça söylemek gerekirse bana Bilica'yı hiç aratmadı. Aynı basit hataları yaptı fakat çokta kritik bir kaç top kesti.

İkinci yarı başladığında Fenerbahçe Niang ile sahadaydı. Senegal'li oyuncu Fenerbahçe adına inanılmaz bir hareket getirdi maça. İlk yarı eksik olan kanatlara topun dağılımını ileride topu alarak kendisi yaptı. O girene kadar yatan Fenerbahçe onun enerjisi sayesinde tekrar hayata döndü. Tek eksik goldü. Buna rağmen yine sakat ve cezalı oyuncuların fazlalığı sebebiyle Selanik'ten boynu bükük döndü Fenerbahçe. Aykut Kocaman maç sonu; "tura yakın taraf biziz" diyordu. Aynı tarz bir konuşmayı Young Boys maçı sonrası da yapmış, fakat Fenerbahçe elenmişti. Bu seferde Fenerbahçe elenirse, camiadan gelecek tepkileri Aziz Yıldırım ne kadar göğüsleyebilir o da ayrı bir yazı konusu.

Rövanş mücadelesinde Fenerbahçe daha şanslı gözüküyor. Fakat şöyle bir tehlike var. Dün akşam izlediğimiz PAOK, Ajax karşısındaki PAOK değildi. Onlarda da bir form düşüklüğü var. Yinede Antalya maçının ilk yarısındaki oyun ve dün geceki ikinci yarı Fenerbahçe'nin doğru yolda olduğunu gösteriyor. Fenerbahçe ikinci maçta turu geçecektir.

Liverpool: 1  Trabzonspor: 0

"Galatasaray'ın adının olduğu her yerde umut vardır" diye buyurmuştu büyüklerden Derwall. Evet, bu söz geçmişte de geçerliydi şu anda da gelecekte de... Problem umudun olmaması değil, Galatasaray'ın adının olmaması.

Bir düşünün, Türk takımlarında başarısızlıkta fatura kendimizi bildik bileli ilk kime kesilir. Aynı isim geldi değil mi aklınıza. Peki bir daha düşünün, bunca hayal kırıklığına, başarısızlığa rağmen Galatasaray'da çıt çıkarılmayan tek kişi kim? Deminki sorunun cevabı, bu soruda da çıkar karşımıza. Bugün takım dağılmış, kendi evinde 2-0 mağlup durumdayken oyuna Barış Özbek'i ve Serkan Kurtuluş'u aldığı için tribünde ve ekran başında kafayı duvarlara sürten yığınla taraftar Rijkaard'a mı kızıyor, tabii ki hayır. Uzun süredir ilk defa bir teknik adam arkasında tribün baskısı olmadan çalışıyor Türkiye'de. Ama ne fayda, takım zor durumdayken ümitsiz bir şekilde sahanın içinden hocasına bakan oyuncu, hocasının da yedek kulübesindekilere bakıp çaresizlikler içinde kıvrandığını görüyor. Bugün PAOK'a yenilen Fenerbahçe'de Semih'in yerine Niang, yanına Gökhan Ünal, arkasına da Özer Hurmacı girebiliyorken, geçen seneyi A2 takımında geçirmiş Serkan Kurtuluş ve 24 yaşına kadar 2. ligden yukarsında hiç oynamamış Mehmet Batdal'ın yerine alternatifi yok Galatasaray'ın...

İşte bu yüzdendir ki Galatasaray'ın yaptığı maçlar hakkında sistem, taktik ve diziliş olarak yazı yazmamaya, eleştiri yapmamaya devam ediyorum. Bir Galatasaray'lı olarak, Galatasaray her gol yediğinde, her puan kaybettiğinde içten içe umutlanıyorum ve kalın kafalıların idrak mekanizmasının faaliyete geçmesini umuyorum.

"Amacımız, İngilizler gibi toplu halde oynamak, bir renge ve isme sahip olmak, Türk olmayan takımları yenmek" ise, laf kalabalığından, reklamdan çok icraate ihtiyacımız olduğunun bilinmesi gereklidir. Yaldızlı, rengarenk formalarla şampiyon olunsa Palermo, büyük statlarla Avrupa Kupası kazanılsa Napoli her sene kafaya oynardı.

Ha bu resmi seçmemin nedeni mi? Özel değil, denk gelmiş...

Beşiktaş: 3  Viktoria Plezen: 0

Statta seyrettiğim ilk maç sonrasında bu maç için hiç umutlu değildim. Fenerbahçe'nin de zayıf Young Boys'a elenmesiyle içimdeki karamsarlık artmıştı. Elenebilirlik ihtimalinin bu kadar su yüzüne çıkması, ya da bir başka deyişle öyle bir ihtimalin varlığının hissedilmesiydi adeta. Amacım maçı dakika dakika, pozisyon pozisyon irdelemek değil. Fakat bu 5 gollü galibiyet sonrası kimse skor yazısı beklemesin. Söylenmesi gerekenler, sırf ileride "bakın biz söylemiştik" demek için ya da buradan koskoca Galatasaray yönetimine uyarıda bulunmak için değil, bizi okuyan kitleye olan saygımızdan dolayı söylenmelidir.

Öncelikle Galatasaray kadrosunu ele almak gerekir. Fakat Rijkaard'ın sahaya sürdüğü takımı eleştirmek için değil, Rijkaard'ın eline verilen oyuncu topluluğuna göz atmak için. Futbol A.Ş. ve Sportif A.Ş. birleşimi sonrası defterden bir kalemde silinen 200 milyon liralık borç, Seyrantepe'ye yapılan muazzam stad, Kalamış Tesislerinin lodos sonrası tadilatı ve Yelken Şubesine hizmet vermesi, Galatasaray Adası'nın 2006'da kiraya verilip ismi değiştirildikten sonra hüviyetini tekrar kazanması... Adnan Polat yönetiminin son iki yıldaki idari başarıları bu saydıklarım. Dikkatinizi çeken bir şey oldu mu? Mesela bahsettiğim gelişmelerin yaşandığı Spor Kulübünün bir tane bile saha içi zaferinin olmayışı gibi. Bu yetmezmiş gibi ilerlemek yerine gerilemesi, insanın aklına "Acaba Kongre'den yanlış aday mı seçildi?" sorusunu getirmiyor değil. Haldun Üstünel'in önce görevinden sonra da yönetim kurulu üyeliğinden azledilmesi, üstü asla kabuk bağlamayacak bir yara olacaktır Adnan'lar yönetiminin. Bugün yönetimin hala transfer beklentisiyle taraftarı oyalayabilmesinin nedeni, birinin çıkıp Adnan Polat'a, "Adnan Sezgin'in sahadaki Galatasaray için yaptığı 3 olumlu somut aksiyon sayabilir misiniz?" diye sormamasındandır.

Madem sahadaki Galatasaray dedik, o zaman ona da bir göz gezdirmek gerek. Yapılan transferlerle giden gelenlere bir bakalım. Keita gönderildi, yerini Serdar Özkan veya J.P. Pino'nun doldurması beklenmekte. Geçen sezon yüzüne bakılmayan Servet, yokluktan Neill'in yanına yerleşti. Davul zurnayla gönderilen Leo Franco'nun, Aykut'tan daha kötü bir kaleci olduğunu söyleyenle hararetli tartışırım, ki ikisi de Galatasaray'ın kalecisi değildir. Ufuk herkesin hayali, ama kimse kapalı kutu olduğunu kabul etmek istemiyor. Top ayağına yakışmayan savunmadan topu alıp ilerideki incecilere aktarması için Cana getirildi. Fakat bu takım 3 savunma yönü ağır basan oyuncuyla oynadıkça, M. Sarp, Ayhan ve Barış 3'lüsünden ikisini görmeye devam etmek zorunda kalabiliriz. O bölgede oynaması bu saydığım 3'üne oranla daha makul olan Elano, sıkışık trafikte araba şarjı satan işportacı misali ilk teklif verenin camından içeri atılacak gibi. Adnan'ların şu ana kadar tek olumlu hamlesi, taraftarın tepkisinden çekinerek uzattıkları Kewell kontratı. Forvette sakatlıkları artık can sıkmaya başlayan Baros'un arkasına, ligin ikinci yarısının Şubat ayında 25'ine basacak, genç yetenek(!) Mehmet Batdal'ın alınması sadece, yönetimin bir kumar alışkanlığı olduğunu gösterir.

Vasıfsız, yapıcı olmayan eleştirilerde bulunmamak için ortada adı geçen Ledesma veya Rosicky gibi yüksek profilli oyunculara bu takımın şiddetle ihtiyacı olduğunu vurgulamak isterim. Bugün sokağa çıkıp Galatasaray taraftarlarına, hangi 2 mevkiye transfer istediklerini sorarsanız yüzdeler size net bir 2 mevki vermeyecektir. Galatasaray'ın (her ne kadar yabancı hakkının kaleciye kullanılmasına kesinlikle karşı olsam da) kaleye, defansa, orta sahaya ve forvete ihtiyacı olduğunu değişik kombinasyonlarla söylecek bir taraftar topluluğunu tatmin etmek zorunda yönetim.

Haftalardır içimde biriktirdiğim kendimce yanlışlarımı ve doğrularımı sıraladıktan sonra maça ve Galatasaray'ın sistemine ve dizilişine de birşeyler söylemek isterim. toplamı 10 eden ve çoğunlukla 4'ü defansa kullanılan dizilişlerin kalan 6'sını değişik(!) şekillere sokup yeni bir şey söyleyemeyeceğimi biliyorum. Bu yüzden Rijkaard'ın tek forvetli sistemi benimsediğinde hemfikir olup, forvet hariç kalan 5 oyuncunun bireysel olarak incelenmesinden yanayım. Bu incelemeye takımın lideri, herşeyi olarak aslanların önüne zincirlenen Arda Turan'la başlayalım. Ya da direk olarak gevelemeden belirteyim. Arda'dan forvet arkasında, Adnan Polat'ın deyimiyle "10 Numara" oynamasını beklemek, onu bitirmektir. Zihinsel olarak kuvvetli olmadığından, kaptanlığı ve 10 numarayı aldığından beri topun ayağında kalma süresinin artışı, 2. Dünya Savaşı sonrası Almanya'daki enflasyon artışıyla kafa kafaya gider. Sol kanatta üzerine düşenden fazlasını yapmaya çalışmaması ve oyunu basit oynaması onun, alamet-i farikasını ortaya çıkarmasına yetecektir. Cana'nın yanına alınacak, iki ceza sahası arası gidip gelebilen, ayağına top yakışan, mücadeleci bir orta saha bu bölgedeki sıkıntıyı çözebilir. Elano'nun gönderilmesi durumunda ise yerine, hücumdaki topu yönlendirme görevini Arda'nın sırtından alabilecek bir oyuncu gerekli gözüküyor. Tabii bu dediklerim klavye başında tuşlara hevesle ardı ardına basarak düşünülmesi ve yazılması kolay olan fakat uygulamada, hele ki Adnan Sezgin gibi bir Truva Atı'nın önderliğinde çok zor hatta imkansız gibi gözüken adımlardır. Bir Galatasaray taraftarı olarak zerre haz etmesem de göbekten bağlı olduğumuz Adnan Sezgin ve ebedi dostu Adnan Polat'ın eğrisini doğrusuna denk getirmelerini beklemekten başka çaremiz yok gibi.

Sanki lig biteli iki buçuk ay olmamış. Transfer dönemi yaşanmamış, futbolcular antrenman yapmamış. Bu maç uzun bir aradan sonra oynanan ilk resmi maç değil sanki, ligde 35. hafta maçı. Nereden tutsak elimizde kalacak bir yapı var ortada. Aslında sezon öncesi takım analizlerine bırakmak istiyordum bazı konuları ama zamanı geldi sanırım.

Galatasaray yönetimi sanırım geçen sene hiçbir maçı izlemedi. 3 tane Galatasaray maçı izleyen normal bir insan Sarp, Ayhan ve Barış'dan oluşan orta sahanın istenilen düzeyde performans alınamayacağını anlar. Ucuz hesaplarla, bakkal zihniyetiyle transfer yapılmaktan vazgeçilsin artık. Rijkaard geçen sene çok net bir şekilde oyuncu kalitesinin yetersizliğinden bahsetmişti. Bu kaliteyi arttıran bir hamle hala yok. Cana'nın yanına en az onun kalitesinde ve bireysel yetenek olarak biraz ilerisinde bir adam alınsın. Polak ve benzeri alternatiflerden bir tanesi gelecekse, Galatasaray yönetimi gidip "Yeni Rakı" ile anlaşsın çünkü bu sezon başka türlü gitmez.

Geçen sezon Baros'un sakatlanmasından hiç ders almamış yönetim, şu anda 2 forvet var kadromuzda. Hani Galatasaray her kulvarda kupalara adaydır ya yıllardır, 3 kulvar için 2 forvetimiz ve bir Kewell'ımız var. Ayrıca yönetimden bir isteğim daha var, Neill'ın yanına ona köstek olacak değil, destek olacak bir oyuncu getirsinler. Zaman zaman rakibin zaman zaman Servet'in kademesine giriyor Neill işi çok zor.

Gelelim olayın teknik direktör ve saha içi boyutuna. Frank Rijkaard geçen sene tecrübe ettiğimiz gibi yeni transferleri takıma biraz geç koyan birisi. Normaldir, kondisyon ve uyum süreci gibi bilimsel birikim gerektiren konularda bilgisi bu blogun bütün yazarlarının bildiğinden fazladır. Ama eğer bu takım bu maça bu üç orta saha ile çıkıyorsa onunda bir düşünmesi lazım. Benim Frank Rijkaard sevgim gereğinden fazla sanırım o yüzden bu yaptığı harekete kendimce bir açıklama getirdim. Takımın kadrosunun kalitesizliğini, yönetimin gözüne sokmak istedi sanırım. Umarım bu maçtan sonra Adnanlar bu işin dandik adamlarla olmayacağını anlamışlardır. Frank Rijkaard'ı eleştirdiğim nokta ise 11 kişiye 1 senedir skoru korumayı öğretememesi ve hala Aykut'un kaleci olduğunu düşünmesi. İlk gol kısmetsizliktir, futbolda böyle goller olur. Ama eğer bir takım kornerden öyle gol yiyorsa, ortada savunma kurgusunun ve bir kalecinin varlığından bahsetmek mümkün değil. Ve geçen sene bu günden takım özellikle bir konuda çok geride. Tobol maçı ve diğer çerez maçlarda duran toplardan gol buluyorduk. Belli ki sevgili kıvırcık bu sene bu konuya eğilmemiş. Son eleştirim ise o tribünü sadece laf olsun diye dolduran taraftara. Bir takım taraftarı yenilen gollerden sonra uzatmalarla birlikte 6 7 dakika daha varken, susuyorsa gelip taraftar edebiyatı yapmasın. 5 şampiyon takım içinde taraftarıyla en az maç kazanan takım Galatasaray.

Olayların güzel yönüne bakacak olursak, Neill bıraktığı yerden devam ediyor. Arda hırslı, Serdar istekli, Mehmet'de gelecek var, Kewell'ı bu formayla görmek güzel. Ama Mayıs 2010'dan Temmuz 2010'a, hatta Temmuz 2009'dan günümüze çözülen bir sorun yok. Futbolcular tatil yaptı, demek ki yönetimde bu tatile uyum sağlamış. Sonuçta Frank Rijkaard bir aşçı ve eline ne malzeme verirseniz ortaya ona göre bir sonuç çıkar. Evet aşçımızın da bazı hataları var ama önüne konana malzemenin kilit noktalarında sorunlar var.

Turun geçilip geçilmemesi mesele değil. Ama özellikle son üç sezondur Galatasaray'a hakim olan yapboz düzeninin değişmesi lazım. Önümüzde daha çok maç var, umudu kaybetmemek lazım.

Takımların iyi yönlerini görmek kolaydır, ama kötü yönleri genelde gözden kaçar. İlk yarı Beşiktaş’ın kötü yönleri gözden kaçamayacak kadar belirgindi. Schuster maçtan önce yaptığı açıklamada bu maçın takımın görüntüsü açısından önemli olduğunu söylemişti. Gerçekten de öyle; ama hazır olmayan bir tek takım değil, aynı zamanda işlenmeye çalışılan sistemdi.

Sadece geçen sene değil, 4-5 senedir Beşiktaş hücum futbolu oynamıyor. Üstelik geçen sene oynadığı defansif oyun takımın genetiğine iyice işlemiş durumda. Bernd Schuster’in takımın başına gelmesi bu sebeple çok önemli. Hücum futbolu! Takımda (özellikle uzun zamandır oynayan bazı yerli oyuncular) hücum futboluna hiç alışık olmayan oyuncular var. Bu durumu düzeltmenin iki yolu var. Ya alışık olmayanları ve alışamayacakları takımdan bıçak gibi keseceksiniz, ya da bu oyunculara, sisteme alışması için gerekli zamanı vereceksiniz. İşte burada Guti ve Quaresma transferleri devreye giriyor, çünkü bu oyuncular hücum futboluna yatkınlar. Peki yeterli mi? Plzen maçı bu soruların cevabı için yeterli değil. Ama genel soruları cevaplayacak anahtarlar var.

Defansın yaptığı hatalarda Ferrari sesleri yükseliyor ama Ferrari aranan adam değil. Ferrari çok iyi bir defans oyuncusu ve kademe hataları çok az olan bir oyuncu olabilir, ama iyi bir defansif oyuncu değil. Çünkü topu önde karşılayamadığı gibi topu oyuna hızlı da sokamıyor. Defansın arkasına yaslanarak oynadığından kademe hatalarını çok hızlı kapatıyor, ama önde olduğunda bu hataları bu kadar çabuk kapatamıyor. İbrahim Toraman ise motivasyonu yüksek olduğu maçlarda hatasız ama biraz kırıldığında kademe hataları yapan bir oyuncu. Bunu da hırsı ve mücadelesi ile kapatmaya çalışıyor. Sivok ise bu mevkide başarılı olabilcek bir oyuncu çünkü risk almayı ve oyunu önde kurmayı biliyor ama top kayıplarında ağır kalıyor.

Defansta bu tür problemler olunca Ernst orta sahada yalnız kalıyor. Aslında beklenen Delgado’nun ona yardıma gelmesi ama Schuster’in istediği defansın öne çıkıp ona yardım etmesi. İkinci yarıda oyuna giren Necip her ne kadar tempoyu düşürüp orta sahayı rahatlatsa da inatçı Schuster’in bu sistemi bozmayacağını düşünüyorum.

Guti transferi bu konuda yine kilit bir önem taşıyor, çünkü orta saha açığını kapatacak ve pas trafiğini düzenleyecek kişi. Delgado’nun orta sahanın önüne bile gelmediğini düşünürsek, Guti Ernst’i en azından orta dilimde rahatlatacak biri.

İlk yarı sonundaki penaltıda, önemli olan o pozisyonda Quaresma’nın baskı yapmasıydı. Disiplinsiz ve taktik düzene uygun olmayan bir oyuncu damgası yiyen biri için o baskı ve isteği göstermesi önemli.

Kanatlarda Beşiktaş’ın sorun yaşaması yine defansın öne çıkmasındaki ince ayara bağlı. Eğer Beşiktaş, Schuster’in istediği gibi saldıran bir takım hüviyeti kazanmak istiyorsa bu defansif nüansı iyi ayarlaması lazım. Çünkü sağ ve sol uçta oynayan oyuncular defansif yönleri iyi olmayan oyuncular. Kanat aralarındaki mesafe uzarsa ortada yalnız kalan Ernst güçsüz kalır ve rakip takım bu kademe açıklarını lehine kullanır.

Beşiktaş’ın en kusursuz gözüken yeri, bu maçın da adamı olan Hakan’ın mevkisi; Kaleci. Denizlispor’dan Cenk’i de alarak doğru bir iş yapan Beşiktaş’ın canını yakabilecek goller ya şanssızlıktan ya da mucizevi bir şekilde gelir.

Kanatlarda Nihat-Quaresma ve ortada Guti varken herkes Nobre’den gol kralı olmasını bekler ama Schuster’in tercihi o olur mu? Zor gibi. Golcü tercihi Bobo ya da yeni alınacak biri olacaktır.

Bu maç için dikkat çekici başka bir olay, rakip takımın önceden hiç izlenmemiş olması. Schuster her ne kadar bu maçta takımını görmek istediğini söylese de rakibin izlenmemesi Turkcell Super Lig’de başa bela açabilir. Kapalı kutu Anadolu takımları her zaman büyüklere sürpriz yapmıştır. Tayfur Hoca’nın deneyimlerini Schuster ile paylaşacağından eminim.

2008-2009 sezonu öncesi yöneltilen ''Galatasaray'ın kaleci transferine ihtiyacı var mı?'' sorusuna dalga geçerek ''Buffon falan gelmeyecekse gerek yok'' cevap vermişti Aykut. 4,5 sene oldu Alex 85. dakikada frikikten Aykut'a gol atarken. İlk maçı demiştik, o yüzden tedirgin yan toplarda ama sağolsun kendisi bizi haksız çıkarmak için 4,5 senedir inatla çabalıyor. Kendisi her korner olduğunda rakip takım penaltı kullanırmış hissi oluşturdu sağolsun.

Leo Franco kötü bir kaleciydi ama ıslıklanmayı hak etmemişti. En azından maç devam ederken. Bugün son dakikalarda bu seferde Aykut ıslıklandı. Yediği hatalı golden dolayı mı ıslıklandı? Yoksa 4,5 sezondur her yan topta şaşkın ördek misali çıkayım, dur çıkmayayım, tam ortada durayım en iyisi o diye diye sebep olduğu bir Şampiyonlar Ligi sezonu ve muhtemel bir Avrupa Ligi sezonu mudur?. Eğer ikinci sebepse sonuna kadar destekliyorum. Yaş itibariyle çok fazla kaleci seyretmedim Galatasary formasıyla. Ama kendisi Volkan Kilimci'den sonra en az güven veren kalecidir bana. 2 gün içinde 3 maç seyrettik, hatta ben bu yazıyı yazarken Beşiktaş maçı devam etmekte 3 takımda Türk kalecilerle oynadı. Volkan ve Hakan takımlarının avantajlı skorla dönmelerini sağlarken Aykut olan avantajı yok etti. Hep söylenir ''alt yapıdan bi çocuk yok mu Barış'tan daha kötü mü oynayacak'' diye sanırım yakın zamanda Aykut Erçetin de buna benzer bir cümlenin parçası olucak.